W zadaniach z kwalifikacji handlowej decyzja o stopniowym wycofywaniu produktu jest podejmowana na podstawie danych liczbowych, które pokazują, czy pozycja ma perspektywę rozwoju i czy "broni się" na tle konkurencji.
Najczęściej analizuje się jednocześnie:
- dynamikę sprzedaży (czy sprzedaż rośnie czy spada, czyli kierunek trendu),
- udział w rynku (jak silna jest pozycja produktu w danej kategorii).
Logika decyzji jest następująca: produkt, który ma niski udział w rynku i jednocześnie niekorzystną dynamikę sprzedaży, zwykle nie uzasadnia dalszego angażowania zasobów (miejsce, czas produkcji, nakłady na surowce, ryzyko strat). W praktyce handlowej taki wyrób częściej generuje koszty (np. przeterminowania, odpisy) niż buduje obrót, dlatego planuje się jego wygaszanie (zmniejszanie partii, rzadszą produkcję, ograniczanie ekspozycji).
Odpowiedź "Mięsa w galarecie." wynika z porównania pozycji z tabeli: to ta pozycja ma najsłabszą relację badanych wskaźników w zestawieniu, dlatego jest typowym kandydatem do stopniowego wycofania.
Pozostałe propozycje są błędne, ponieważ w danych z tabeli nie wypadają najgorzej w ujęciu łącznym: co najmniej jeden z parametrów (dynamika lub udział w rynku) jest dla nich relatywnie korzystniejszy, co uzasadnia utrzymanie w ofercie, ewentualnie rozwój lub wsparcie (np. promocją) zamiast wygaszania.
Wskazówka egzaminacyjna: nie wybieraj produktu "na wyczucie". Najpierw ustal, jakie połączenie parametrów oznacza decyzję o wycofaniu (słaby udział + słaba dynamika), a dopiero potem porównaj wszystkie pozycje w tabeli.
