Ślepa plamka (plamka ślepa) to obszar siatkówki, który nie odbiera bodźców świetlnych, ponieważ brakuje w nim fotoreceptorów (pręcików i czopków). Taka sytuacja występuje w miejscu, gdzie włókna nerwowe komórek zwojowych zbiegają się i opuszczają gałkę oczną, tworząc nerw wzrokowy. Ten obszar nazywa się tarcza nerwu wzrokowego (tzw. tarcza/punkt wejścia lub wyjścia nerwu).
Dlatego odpowiedź "na tarczy nerwu wzrokowego" jest prawidłowa: ślepa plamka wynika z anatomii tego miejsca, a nie z "gorszej jakości" widzenia w centrum siatkówki.
Pozostałe propozycje są błędne, bo dotyczą struktur odpowiadających za najlepszą jakość widzenia:
- "w dołeczku środkowym" – dołeczek środkowy jest częścią plamki żółtej i charakteryzuje się bardzo dużym zagęszczeniem czopków, co umożliwia wysoką ostrość wzroku. To przeciwieństwo ślepej plamki.
- "na środku żółtej plamki" – środek plamki żółtej (w praktyce okolice dołeczka) jest wyspecjalizowany do widzenia szczegółów, więc obecność ślepej plamki w tym miejscu przeczyłaby funkcji plamki.
- "w odległości około 5' kątowych od żółtej plamki" – podanie odległości kątowej nie opisuje standardowo położenia ślepej plamki w sposób definicyjny. Kluczowym wyznacznikiem jest związek z tarczą nerwu wzrokowego i brak fotoreceptorów, a nie odniesienie do plamki żółtej w minutach kątowych.
W praktyce klinicznej ślepa plamka zwykle nie jest odczuwana na co dzień, ponieważ mózg "uzupełnia" brakujące informacje na podstawie otoczenia, a dodatkowo obraz z drugiego oka częściowo kompensuje ubytek w polu widzenia jednego oka.
