W sprzedaży towarów na wagę kluczowe jest rozliczenie masy netto, czyli samego towaru. Dlatego w wielu sytuacjach sprzedawca stosuje tarę (odjęcie masy opakowania), aby klient nie płacił za opakowanie.
Nie w każdym przypadku odliczanie tary jest jednak praktykowane. Jeżeli opakowanie ma znikomą masę, jego wpływ na wynik ważenia i cenę jest minimalny, a wykonywanie dodatkowej czynności (ustawianie tary, ponowne ważenie) bywa niecelowe. Do takich opakowań należą torby foliowe – lekkie i cienkie, używane powszechnie do szybkiego zapakowania produktu.
Pozostałe propozycje to przykłady opakowań, których masa może być zauważalna w porównaniu z masą towaru, więc wymagają odliczenia:
- beczki plastikowe – są sztywne i masywne; mogą znacząco zawyżyć wynik, jeśli nie zastosuje się tary,
- pudełka tekturowe – choć lżejsze niż beczki, nadal mogą mieć masę istotną przy lżejszych zakupach,
- skrzynie drewniane – zwykle ciężkie; bez tary klient zapłaciłby część ceny za drewno zamiast za towar.
Wskazówka egzaminacyjna: nie kieruj się samym materiałem (plastik/drewno/tektura), tylko realną masą opakowania i tym, czy jej nieuwzględnienie mogłoby istotnie zmienić należność.
