Wskaźnik sezonowości służy do opisania, jak bardzo popyt w danym okresie (tu: tygodniu) odbiega od poziomu przeciętnego. Najczęściej w prostych zadaniach egzaminacyjnych przyjmuje się definicję:
wskaźnik sezonowości = popyt w okresie / popyt średni
W treści podano średni popyt równy 80 sztuk oraz popyt w dwóch tygodniach: 20 sztuk w pierwszym i 120 sztuk w trzecim. Liczymy więc dwa ilorazy:
- I tydzień: 20 / 80 = 0,25. Taki wynik oznacza, że popyt w I tygodniu stanowi 25% poziomu średniego (wyraźnie poniżej przeciętnej).
- III tydzień: 120 / 80 = 1,50. Taki wynik oznacza, że popyt w III tygodniu wynosi 150% poziomu średniego (wyraźnie powyżej przeciętnej).
Dlatego poprawna para wartości to: I tydzień 0,25, III tydzień 1,50.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne? Wskazują relacje, które nie wynikają z dzielenia podanych liczb. Typowe pomyłki, które prowadzą do takich wyników, to odwrócenie działania (80/20 zamiast 20/80), mieszanie jednostek czasu (miesiąc vs tydzień) albo wybieranie wartości "na oko" bez obliczeń. W zadaniach magazynowych interpretacja jest praktyczna: wskaźnik poniżej 1 sugeruje mniejsze zużycie/rozchód (mniej wydań), a wskaźnik powyżej 1 – okres zwiększonego pobrania i ryzyko braku zapasu, jeśli zamówienia nie uwzględnią wzrostu.
