W opisanej sytuacji kluczowe są dwa elementy: brak stawiennictwa oraz prawidłowe zawiadomienie. Jeżeli prowadzący rozprawę stwierdził, że strony i ich pełnomocnicy zostali zawiadomieni skutecznie i zgodnie z wymaganiami proceduralnymi, to sama nieobecność nie stanowi automatycznej przeszkody do przeprowadzenia rozprawy. Dlatego poprawne jest rozwiązanie: "Przeprowadzi rozprawę bez udziału stron i ich pełnomocników."
Odpowiedź "Odroczyć rozprawę i zawiadomić o tym strony oraz ich pełnomocników." jest nieprawidłowa, ponieważ odroczenie powinno wynikać z konkretnych przesłanek (np. potrzeby uzupełnienia materiału, zapewnienia prawidłowości czynności), a nie wyłącznie z faktu, że prawidłowo zawiadomione podmioty nie przyszły. Samo niestawiennictwo nie może prowadzić do paraliżu czynności organu.
Odpowiedź "Odroczyć rozprawę i zawiadomić strony oraz ich pełnomocników o wyznaczeniu kolejnego terminu rozprawy." powtarza ten sam błąd rozumowania: zakłada obowiązek wyznaczenia nowego terminu mimo braku podstawy w samym niestawiennictwie. Takie podejście mogłoby prowadzić do przewlekłości postępowania, zwłaszcza gdy strony celowo nie stawiają się na wezwania.
Odpowiedź "Zawiesić postępowanie administracyjne do czasu otrzymania wyjaśnienia przyczyn nieobecności od stron lub ich pełnomocników." jest błędna, bo zawieszenie postępowania to instytucja wyjątkowa, stosowana w ściśle określonych przypadkach, a nie jako reakcja na nieobecność na jednej czynności. W praktyce organ powinien kontynuować czynności dowodowe i organizacyjne, a brak stawiennictwa odnotować i ocenić w kontekście całego materiału sprawy.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o niestawiennictwo zawsze sprawdź, czy w treści jest informacja o prawidłowym zawiadomieniu. Jeżeli tak, najczęściej oznacza to, że organ może przeprowadzić czynność bez udziału niestawiających się osób.
