"Światłocień z trójkątem" to określenie schematu oświetlenia portretowego, w którym kierunkowe światło kluczowe tworzy na twarzy wyraźny rysunek światła i cienia. Kluczową cechą jest to, że cień nosa biegnie ukośnie na policzku, a okolica oka pozostaje w strefie światła. Taki opis pozwala rozpoznać typowy efekt plastycznego modelowania twarzy.
Odpowiedź "w którym nos modela rzuca ukośnie zarysowany na policzku cień, pozostawiając oko w sferze światła." jest poprawna, bo odnosi się do efektu na twarzy (układ cieni), czyli tego, czym w praktyce definiuje się ten rodzaj oświetlenia portretowego.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, ponieważ odwołują się do kryteriów, które nie definiują tego schematu:
- "realizowanego przy użyciu dwóch lamp ustawionych po obu stronach modela." – liczba lamp i symetryczne ustawienie po bokach może dawać wiele różnych efektów; sama informacja o dwóch źródłach nie opisuje charakterystycznego cienia nosa i policzka.
- "w którym cienie tworzą charakterystyczne trójkąty na obu policzkach modela." – w tym schemacie szuka się charakterystycznego układu po jednej stronie twarzy (zależnie od kierunku światła), a nie symetrycznych "trójkątów" na obu policzkach.
- "realizowanego przy użyciu trzech lamp znajdujących się w identycznych odległościach od siebie i modela." – nazwa nie wynika z geometrii ustawienia trzech lamp. O schemacie decyduje relacja światła kluczowego do twarzy i wynikowy rysunek światłocienia.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać, że schematy oświetlenia portretowego rozpoznaje się przede wszystkim po cieniach (nos, policzek, okolica oka) i przejściach tonalnych, a dopiero wtórnie po możliwym ustawieniu lamp.
