Pojęcie szerokości jezdni w dokumentacji drogowej dotyczy wyłącznie części przeznaczonej do ruchu pojazdów, czyli odległości między jej krawędziami (krawężnikami lub liniami krawędzi jezdni). Nie należy do tej wartości doliczać elementów sąsiednich, takich jak pobocze, opaska, chodnik, ścieżka rowerowa czy pas zieleni.
W zadaniach egzaminacyjnych szerokość najczęściej odczytuje się na jeden z dwóch sposobów:
- Odczyt z wymiaru – na rysunku podana jest liczba z jednostką (np. w metrach). Wtedy przepisuje się wartość przypisaną do jezdni.
- Odczyt ze skali – gdy brak liczby wymiarowej, mierzy się odległość na rysunku (np. linijką) i przelicza zgodnie ze skalą. Ten wariant wymaga szczególnej uwagi, by nie pomylić centymetrów z metrami.
W tym pytaniu poprawna jest wartość 6,0 m, ponieważ odpowiada wymiarowi/odległości wyznaczającej samą jezdnię na rysunku.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? Wartość 3,0 m często wynika z odczytania połowy przekroju (np. jednego pasa) lub pomyłki w identyfikacji osi/krawędzi. Wartości 6,6 m i 7,2 m są typowe dla sytuacji, gdy omyłkowo doliczy się dodatkowe elementy (np. opaski, pobocza) albo błędnie zastosuje przeliczenie skali, powiększając wynik.
Wskazówka egzaminacyjna: przed wyborem odpowiedzi zawsze ustal, które linie na rysunku wyznaczają krawędzie jezdni, a dopiero potem odczytuj lub przeliczaj wymiar. To minimalizuje ryzyko doliczenia elementów niebędących jezdnią.
