W terapii zajęciowej dobór aktywności powinien wynikać z celu funkcjonalnego. W pytaniu celem jest zwiększenie samodzielności w życiu codziennym, czyli w obszarze czynności dnia codziennego (ADL/IADL). Najbardziej adekwatne są takie zadania, które mają bezpośredni transfer do realnych sytuacji domowych i pozwalają trenować konkretne umiejętności potrzebne na co dzień.
Przygotowanie posiłku jest klasycznym przykładem treningu umiejętności życiowych: obejmuje planowanie (co i z czego przygotować), organizację stanowiska, sekwencjonowanie kroków, kontrolę czasu, dbanie o higienę, a także elementy bezpieczeństwa (np. ostre narzędzia, gorące powierzchnie). Taka aktywność może być stopniowana (od prostych kanapek po dania wymagające gotowania) oraz dostosowywana do możliwości osoby z niepełnosprawnością intelektualną.
Pozostałe propozycje są mniej trafne, bo nie realizują bezpośrednio celu samodzielności domowej:
- Rozwiązywanie krzyżówek może wspierać uwagę, pamięć lub słownictwo, ale jest głównie stymulacją poznawczą. Nie uczy konkretnej czynności samoobsługowej ani umiejętności potrzebnej do niezależnego funkcjonowania w domu.
- Wyjście do kina jest formą rekreacji i uczestnictwa społecznego. Może mieć wartość w innych celach terapeutycznych (np. trening zachowań społecznych), ale nie jest treningiem czynności domowych.
- Spacery wspierają kondycję i regulację emocji, jednak same w sobie nie rozwijają umiejętności takich jak przygotowanie jedzenia czy organizacja codziennych obowiązków. Mogą być elementem planu, ale nie są najlepszą odpowiedzią na cel wskazany w pytaniu.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: gdy w treści pojawia się "samodzielność w życiu codziennym", najczęściej chodzi o wybór aktywności z obszaru ADL/IADL (kuchnia, higiena, ubieranie, porządkowanie, zakupy), a nie o ogólną aktywizację czy rozrywkę.
