W terapii zajęciowej dobór aktywności powinien wynikać z celu terapeutycznego. Przy zaburzeniach koncentracji najbardziej poszukuje się zadań, które wprost angażują mechanizmy uwagi: podtrzymywanie skupienia, przełączanie uwagi, hamowanie dystraktorów oraz kontrolę poprawności działania.
Odpowiedź "Rozwiązywanie łamigłówek logicznych" jest trafna, ponieważ łamigłówki zwykle wymagają:
- utrzymania reguł i celu zadania przez dłuższy czas,
- analizy krok po kroku (monitorowanie postępu),
- wychwytywania błędów i korygowania strategii,
- odporności na rozproszenia (selekcja informacji).
Pozostałe propozycje nie są z definicji "złe", ale w kontekście pytania są mniej jednoznacznie ukierunkowane na koncentrację:
- "Składanie skomplikowanego modelu samolotu" także wymaga uwagi, jednak może być zbyt obciążające poznawczo (wiele etapów, drobne elementy). Przy zaburzeniach koncentracji łatwo o frustrację, spadek motywacji i przerwanie zadania, jeśli poziom trudności nie jest dobrze wystopniowany.
- "Wykonywanie prostych ćwiczeń ruchowych" częściej służy celom motorycznym, regulacji pobudzenia lub ogólnej aktywizacji. Może wspierać gotowość do pracy, ale nie musi intensywnie trenować mechanizmów koncentracji w takim stopniu jak zadania stricte poznawcze.
- "Malowanie obrazu według własnej wyobraźni" rozwija ekspresję i kreatywność oraz może działać relaksująco, lecz przy swobodnej formie wymaga mniej strukturalnej kontroli uwagi (brak jednoznacznych kryteriów poprawności, mniejsza konieczność selekcji informacji).
W praktyce klinicznej kluczowe jest też stopniowanie: łamigłówki można łatwo dopasować (czas, liczba elementów, poziom trudności, praca z podpowiedziami), dzięki czemu łatwiej utrzymać zadanie w "strefie najbliższego rozwoju" pacjenta.
