Tympanometr jest używany w pomiarach immittancji akustycznej, czyli obiektywnej ocenie mechanicznej pracy ucha środkowego. W praktyce badanie polega na wytworzeniu szczelności w przewodzie słuchowym zewnętrznym sondą oraz na zmianie ciśnienia statycznego w przewodzie przy jednoczesnym podawaniu tonu testowego i analizie odpowiedzi układu.
Dlatego poprawne jest stwierdzenie, że diagnoza (ściślej: ocena stanu ucha środkowego) opiera się na analizie podatności błony bębenkowej na zmiany ciśnienia w przewodzie słuchowym zewnętrznym. Wynikiem jest tympanogram pokazujący, jak zmienia się podatność w zależności od ciśnienia.
Pozostałe propozycje opisują inne metody obiektywne i mierzą inny sygnał:
- "wyników pomiaru poziomu ciśnienia akustycznego transmitowanego przez błonę bębenkową…" – to nie jest zasada tympanometrii. W tympanometrii kluczowe jest sterowanie ciśnieniem w kanale i pomiar zmian podatności/odbicia energii, a nie "transmitowanego SPL przez błonę bębenkową" jako głównego parametru diagnostycznego.
- "uzyskanych wyników pomiaru potencjałów wywołanych z pnia mózgu" – to opis badania ABR (słuchowe potencjały wywołane pnia mózgu), które ocenia drogę słuchową na poziomie nerwu i pnia mózgu, a nie mechanikę ucha środkowego.
- "zapisu otoemisji spontanicznej oraz wywołanej ucha wewnętrznego" – otoemisje (OAE) oceniają funkcję komórek rzęsatych zewnętrznych w ślimaku, czyli ucho wewnętrzne, a nie podatność błony bębenkowej.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawiają się słowa ciśnienie w przewodzie słuchowym, podatność, ucho środkowe – myśl o tympanometrii. Jeśli mowa o pniu mózgu – to ABR. Jeśli o otoemisjach – to ocena ślimaka.
