Badanie wykonywane przy użyciu mostka impedancyjnego zalicza się do badań immittancyjnych (impedancja/susceptancja, w praktyce klinicznej najczęściej tympanometria i pomiar odruchów akustycznych). Jego celem jest ocena tego, jak układ ucha środkowego przewodzi energię akustyczną oraz jak zmienia się jego podatność w odpowiedzi na różne warunki ciśnienia w przewodzie słuchowym zewnętrznym i na bodźce dźwiękowe.
Jednym z kluczowych elementów badania immittancyjnego jest rejestracja odruchu z mięśnia strzemiączkowego (odruchu akustycznego). Po podaniu odpowiednio głośnego bodźca dźwiękowego dochodzi do skurczu mięśnia strzemiączkowego, co usztywnia łańcuch kosteczek słuchowych i powoduje mierzalną zmianę parametrów immittancji. Aparat (mostek) wykrywa tę zmianę jako obecność odruchu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "pojawieniu się otoemisji spontanicznej" – otoemisje spontaniczne są sygnałami generowanymi w ślimaku, związanymi z aktywnością komórek słuchowych zewnętrznych. Rejestruje się je mikrofonem w przewodzie słuchowym w badaniu OAE, a nie mostkiem impedancyjnym.
- "funkcjonowaniu komórek słuchowych zewnętrznych" – ocena komórek słuchowych zewnętrznych jest domeną otoemisji (TEOAE/DPOAE) i innych metod ukierunkowanych na ślimak. Badanie immittancyjne dotyczy głównie mechaniki ucha środkowego i drogi odruchowej.
- "otoemisji wywołanej" – otoemisje wywołane również pochodzą ze ślimaka i wymagają innej aparatury oraz innego typu bodźca i analizy sygnału. Mostek impedancyjny nie służy do rejestrowania OAE.
W praktyce protetyka słuchu umiejętność odróżnienia co mierzy immittancja (ucho środkowe, odruch strzemiączkowy) od co mierzy OAE (funkcja ślimaka, szczególnie komórek zewnętrznych) pomaga właściwie interpretować wyniki i zdecydować, czy pacjent wymaga konsultacji lekarskiej przed dalszym postępowaniem protetycznym.
