W pracy asystenta osoby z niepełnosprawnością kluczowe jest właściwe ustalanie priorytetów. Jeżeli pytanie dotyczy tego, o co należy zadbać w pierwszej kolejności, punktem odniesienia jest zasada, że najpierw zabezpiecza się potrzeby najbardziej podstawowe.
Odpowiedź "odżywiania" jest poprawna, ponieważ jedzenie (podobnie jak nawodnienie, sen czy oddychanie) należy do potrzeb fizjologicznych. Bez ich realizacji organizm nie ma zasobów do podejmowania aktywności, budowania relacji czy rozwoju osobistego. W praktyce oznacza to np. dopilnowanie regularności posiłków, przygotowanie jedzenia odpowiedniego do zaleceń, asystę w karmieniu oraz obserwację, czy podopieczny faktycznie je i pije.
Odpowiedź "aktywności" jest nieprawidłowa jako pierwszy priorytet, bo aktywizacja (spacer, ćwiczenia, trening czynności dnia codziennego) jest zwykle działaniem planowym. Ma sens, gdy podstawowe potrzeby biologiczne i bezpieczeństwo są już zabezpieczone. Inaczej aktywność może prowadzić do osłabienia lub pogorszenia samopoczucia.
Odpowiedź "przynależności" odnosi się do potrzeb społecznych (kontakt, akceptacja, relacje). Są one bardzo ważne w długofalowym wsparciu, ale z reguły nie wyprzedzają potrzeb fizjologicznych, gdy trzeba ustalić kolejność działań "tu i teraz".
Odpowiedź "samorealizacji" dotyczy rozwoju i realizowania potencjału. To potrzeba z wyższych poziomów i najczęściej jest celem, do którego dochodzi się dopiero po zaspokojeniu podstaw: fizjologii, poczucia bezpieczeństwa oraz wsparcia społecznego.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się zwrot "w pierwszej kolejności", szukaj odpowiedzi związanej z biologicznym przetrwaniem i funkcjonowaniem. Dopiero potem wybiera się cele aktywizacyjne, społeczne i rozwojowe.
