KWALIFIKACJA EKA1 - CZERWIEC 2013

PYTANIE NR 23.
Umowa, przez którą finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego, to umowa
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Poprawna jest odpowiedź "leasingu."
Definicja wskazuje, że finansujący kupuje rzecz od zbywcy i oddaje ją korzystającemu do używania (także z pożytkami) na czas oznaczony, a korzystający płaci raty co najmniej równe cenie nabycia. To cechy charakterystyczne leasingu, nie najmu, sprzedaży ani przechowania.

Pełne wyjaśnienie:

Odpowiedź "leasingu." jest właściwa, ponieważ opis obejmuje typowe elementy konstrukcji leasingu: finansujący (działając w ramach przedsiębiorstwa) nabywa rzecz od oznaczonego zbywcy, a następnie oddaje ją korzystającemu do używania albo do używania i pobierania pożytków na czas oznaczony. W zamian korzystający zobowiązuje się do zapłaty w uzgodnionych ratach wynagrodzenia pieniężnego, które ma być co najmniej równe kosztowi (cenie/wynagrodzeniu) poniesionemu przez finansującego przy nabyciu rzeczy.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?

  • "najmu." – w najmie wynajmujący oddaje rzecz do używania za czynsz, ale definicja nie zakłada, że wynajmujący ma obowiązek najpierw kupić rzecz od zbywcy na warunkach umowy. W pytaniu kluczowe jest właśnie finansowanie poprzez nabycie rzeczy i rozliczenie w ratach.
  • "sprzedaży." – sprzedaż polega na przeniesieniu własności rzeczy na kupującego za cenę. W opisie nacisk położono na korzystanie z rzeczy przez czas oznaczony oraz płatność ratalną jako wynagrodzenie dla finansującego, a nie na klasyczne nabycie własności przez stronę korzystającą.
  • "przechowania." – przechowanie dotyczy oddania rzeczy na przechowanie (piecza nad rzeczą, zwrot w stanie niepogorszonym), a nie oddania do używania i pobierania pożytków. Element "używania" przesądza, że nie chodzi o przechowanie.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy w definicji pojawia się jednocześnie nabycie rzeczy przez finansującego, oddanie do używania oraz raty odpowiadające co najmniej kosztowi zakupu, najczęściej chodzi o leasing. Przy najmie zwykle nie ma elementu zakupu od zbywcy, a przy przechowaniu nie ma prawa używania rzeczy.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Leasing to umowa, w której finansujący kupuje rzecz od sprzedawcy i oddaje ją korzystającemu do używania (czasem także z prawem pobierania pożytków) na czas oznaczony. Korzystający płaci raty, które stanowią wynagrodzenie dla finansującego, zwykle powiązane z kosztem nabycia rzeczy.
Najem to odpłatne używanie rzeczy, ale bez kluczowego elementu: finansujący w leasingu nabywa rzecz od zbywcy specjalnie w związku z umową. Jeśli w treści pojawia się zakup przez finansującego i spłata w ratach, to najczęściej leasing, a nie najem.
Te pojęcia porządkują role stron. Finansujący organizuje i finansuje nabycie rzeczy, a korzystający faktycznie z niej korzysta i spłaca wynagrodzenie w ratach. Na testach te nazwy często są sygnałem, że chodzi o leasing, a nie o sprzedaż czy przechowanie.
"Pożytki" to korzyści uzyskiwane z rzeczy (np. plony, dochód z używania). Jeśli umowa przewiduje używanie i pobieranie pożytków, oznacza to szersze uprawnienia korzystającego niż samo używanie. W przechowaniu takich uprawnień nie ma, bo celem jest piecza nad rzeczą.
Gdy opis koncentruje się na korzystaniu z rzeczy przez czas oznaczony i na płatności ratalnej jako wynagrodzeniu za udostępnienie, a nie na przeniesieniu własności na kupującego. W sprzedaży istotą jest nabycie własności za cenę, a nie konstrukcja finansowania korzystania.
Tak, przechowanie może być odpłatne, ale różni się celem. W przechowaniu przechowawca ma obowiązek pieczy nad rzeczą i jej zwrotu, a nie oddania do używania. Jeśli w treści jest mowa o "używaniu" rzeczy przez drugą stronę, to nie jest przechowanie.
Najbardziej charakterystyczne są: "finansujący", "korzystający", "nabyć rzecz od zbywcy", "oddać do używania", "czas oznaczony" oraz "raty". Zestaw tych elementów tworzy typowy schemat leasingu i pozwala odróżnić go od najmu czy sprzedaży.
To opis ekonomicznego sensu leasingu: finansujący pokrywa koszt zakupu rzeczy, a korzystający spłaca to w czasie w formie rat (wynagrodzenia). Na egzaminie ten element pomaga rozpoznać leasing jako formę finansowania korzystania z rzeczy.
Częste są pomyłki przez podobieństwo: "używanie" kojarzy się automatycznie z najmem, a "oddanie rzeczy" z przechowaniem. Warto sprawdzać, czy występuje zakup rzeczy przez finansującego i spłata w ratach, bo to elementy odróżniające leasing od innych umów.
Najlepiej uczyć się cech rozróżniających: co jest przedmiotem świadczenia (używanie, przeniesienie własności, piecza), jakie są role stron i jaki jest cel umowy. Pomaga robienie fiszek z nazwami stron (np. finansujący/korzystający) i typowymi słowami-kluczami.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 43% zdających egzamin. trudne

Specjaliści zwracają uwagę: "To cechy charakterystyczne leasingu, nie najmu, sprzedaży ani przechowania."

Źródła:

  • Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, tytuł dotyczący umowy leasingu (definicja stron: finansujący i korzystający)
  • Encyklopedia PWN, hasło: "Leasing" (definicja i podstawowe cechy umowy)
  • Słownik języka polskiego PWN, hasło: "leasing" (znaczenie terminu i użycie w języku prawnym/potocznym)

Materiały:

  • podręczniki i repetytoria z podstaw prawa cywilnego (umowy nazwane)
  • komentarze i opracowania dydaktyczne omawiające cechy leasingu, najmu, sprzedaży i przechowania
  • słowniki/encyklopedie prawnicze z hasłami: leasing, najem, przechowanie

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego