W zadaniu podano gramaturę ugotowanego makaronu na 1 porcję (150 g) oraz informację, że podczas gotowania makaron zwiększa masę 2,5-krotnie. Oznacza to zależność: masa ugotowana = 2,5 × masa surowa.
Krok 1: masa ugotowanego makaronu dla 20 porcji
20 × 150 g = 3000 g ugotowanego makaronu.
Krok 2: przeliczenie na masę surową (przed gotowaniem)
Skoro 3000 g to masa po ugotowaniu, to masa surowa musi być mniejsza i wynosi:
3000 g ÷ 2,5 = 1200 g.
Dlatego poprawna jest odpowiedź "1200 g" — tyle suchego makaronu trzeba zabezpieczyć, aby po ugotowaniu uzyskać 20 porcji po 150 g.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "3000 g" to wynik 20 × 150 g, czyli masa ugotowanego makaronu. To nie jest zapotrzebowanie surowcowe przy podanym współczynniku 2,5.
- "300 g" mogłoby się pojawić, gdy ktoś błędnie podzieli 150 g przez 2,5 i pominie liczbę porcji albo popełni skrót myślowy przy przeliczaniu.
- "120 g" wskazuje na błąd rzędu wielkości (np. omyłkowe "ucięcie zera" przy mnożeniu/dzieleniu) lub pomylenie porcji z całością produkcji.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź, czy gramatura dotyczy produktu po obróbce czy przed obróbką. Jeśli masa po obróbce jest większa, to aby dojść do masy surowej, zwykle dzielisz przez współczynnik przyrostu.
