Kompensowanie różnic inwentaryzacyjnych polega na tym, że część niedoborów i nadwyżek może zostać wzajemnie "zniesiona", ale tylko w zakresie, w jakim da się je przyporządkować do siebie. W praktyce oznacza to, że kompensuje się część wspólną – nie da się skompensować większej różnicy w całości, jeżeli druga strona jest mniejsza.
W tym zadaniu stwierdzono:
- niedobór produktu A: 80 szt. (cena 12 zł/szt.),
- nadwyżkę produktu B: 100 szt. (cena 10 zł/szt.).
Krok 1: ustalenie ilości podlegającej kompensacie.
Do kompensaty można przyjąć najwyżej tyle sztuk, ile wynosi mniejsza różnica ilościowa. Mniejsza z różnic to 80 szt., więc kompensata obejmuje 80 szt.
Krok 2: wycena kompensaty.
W zadaniu przyjęto wycenę kompensaty według ceny 10 zł/szt., zatem wartość kompensaty wynosi:
80 × 10 zł = 800 zł.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- "1 000 zł" odpowiada pełnej wartości nadwyżki (100 × 10). Nie można skompensować całej nadwyżki, bo niedobór jest mniejszy (80 szt.).
- "960 zł" to wartość niedoboru (80 × 12). Ten wynik pojawia się, gdy automatycznie wycenia się kompensatę według ceny z niedoboru, mimo że w zadaniu przyjęto inną zasadę wyceny.
- "1 200 zł" nie wynika z danych liczbowych wprost; zwykle jest skutkiem pomylenia ilości (np. 100 szt.) z ceną 12 zł/szt. albo błędnego łączenia wielkości.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal "ile" można skompensować (minimum ilości), a dopiero potem "za ile" jest wyceniana kompensata zgodnie z przyjętą zasadą w zadaniu.
