KWALIFIKACJA MEC3 - CZERWIEC 2014

Uszczelnienia maszyn często klasyfikuje się według dwóch kryteriów:

• stykowe – gdy powierzchnie elementów uszczelniających pozostają w kontakcie (występuje tarcie i zużycie),
• bezstykowe – gdy uszczelnienie realizuje się bez kontaktu powierzchni (brak tarcia stykowego, mniejsze zużycie),
• spoczynkowe – gdy nie ma ruchu względnego w miejscu uszczelnienia,
• ruchowe – gdy w miejscu uszczelnienia występuje ruch względny (np. obrót wału).

Odpowiedź "bezstykowych ruchowych." jest poprawna, ponieważ uszczelnienie labiryntowe działa przez wielostopniowe dławienie przepływu w układzie szczelin i komór (labiryncie). Nie opiera się na docisku i kontakcie powierzchni, tylko na tworzeniu oporu przepływu i kaskady spadków ciśnienia. Typowe zastosowanie to uszczelnianie wałów wirujących w turbomaszynach, sprężarkach czy pompach, więc jest to uszczelnienie ruchowe.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?

• "stykowych ruchowych." – sugeruje kontakt powierzchni (tarcie), charakterystyczny np. dla rozwiązań dociskowych. W labiryncie kluczowy jest luz i brak kontaktu, więc ta klasyfikacja nie pasuje.
• "stykowych spoczynkowych." – łączy dwa niezgodne z labiryntem założenia: kontakt powierzchni oraz brak ruchu względnego. Uszczelnienie labiryntowe typowo pracuje przy ruchu (obrót wału).
• "bezstykowych spoczynkowych." – mimo że "bezstykowe" pasuje, "spoczynkowe" nie: labirynt stosuje się przede wszystkim tam, gdzie występuje ruch względny, zwłaszcza przy wysokich prędkościach obrotowych.

Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w opisie pada informacja o szczelinach, dławieniu i pracy na wałach wirujących, najczęściej oznacza to uszczelnienie bezstykowe i ruchowe.