W młynie kulowym kluczowym "wynikiem" procesu jest stopień rozdrobnienia materiału, czyli to, jak zmienił się rozmiar ziaren po przejściu przez układ mielenia. Aby rzetelnie ocenić pracę młyna, trzeba więc zbadać cechę fizyczną produktu: rozkład uziarnienia.
Najbardziej klasyczną i bezpośrednią metodą wyznaczania uziarnienia materiałów sypkich jest analiza sitowa. Polega ona na przesiewaniu próbki przez zestaw sit o określonych oczkach i wyznaczeniu masy (lub procentu) frakcji zatrzymanych na poszczególnych sitach. Dzięki temu operator może ocenić, czy udział frakcji drobnej jest zgodny z wymaganiami procesu oraz czy nie pojawia się nadmiar ziaren grubych świadczący o zbyt małej efektywności mielenia.
Odpowiedź "analizie organoleptycznej" jest nieprawidłowa, ponieważ ocena wzrokowa lub dotykowa może co najwyżej dać bardzo przybliżone wrażenie o materiale, ale nie dostarcza miarodajnych danych liczbowych o frakcjach ziarnowych. W kontroli pracy młyna potrzebne są wyniki porównywalne w czasie.
Odpowiedź "roztworzeniu i przefiltrowaniu" dotyczy typowych operacji analizy chemicznej lub rozdziału faz (np. oddzielania zawiesin), a nie pomiaru rozmiaru ziaren. Może być użyteczna przy oznaczaniu składu lub zanieczyszczeń, lecz nie jest podstawową metodą oceny efektu rozdrabniania.
Odpowiedź "spopieleniu i oznaczeniu ubytku masy" wiąże się z badaniem zawartości części palnych/lotnych albo z oceną czystości materiału, a nie z granulometrią. Ubytek masy po spopieleniu nie mówi, czy młyn uzyskał wymagane uziarnienie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się ocena pracy urządzeń do rozdrabniania (kruszarki, młyny), najczęściej chodzi o sprawdzenie uziarnienia produktu. Wtedy pierwszym wyborem jest metoda granulometryczna, w tym analiza sitowa.
