W zagęszczaniu i odwadnianiu (np. w zagęszczaczach promieniowych) kluczowe jest zwiększenie szybkości sedymentacji oraz poprawa rozdziału fazy stałej od ciekłej. Drobne cząstki koncentratu w zawiesinie (pulpa) często opadają wolno, bo są małe, mają duży opór hydrodynamiczny i mogą być stabilizowane ładunkiem powierzchniowym.
Dlatego do układu odwadniania dodaje się flokulanty – zwykle wielkocząsteczkowe związki organiczne (polimery), które powodują łączenie się cząstek w większe agregaty (kłaczki). Większe kłaczki opadają szybciej i łatwiej tworzą warstwę osadu, co przekłada się na sprawniejsze zagęszczanie, lepszą klarowność przelewu oraz często lepszą pracę dalszych urządzeń odwadniających.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do flotacji, a nie do sedymentacji:
- Spieniacze służą do wytwarzania i stabilizacji piany flotacyjnej, co jest potrzebne do wynoszenia cząstek hydrofobowych do koncentratu, a nie do przyspieszania opadania cząstek w zagęszczaczu.
- Zbieracze (często nazywane też kolektorami) modyfikują powierzchnię minerałów, zwiększając ich hydrofobowość, aby mogły przyczepiać się do pęcherzyków powietrza w flotacji. Nie jest to mechanizm poprawiający sedymentację czy klarowanie.
- Kolektory są w praktyce terminem używanym dla tej samej grupy co zbieracze; ich zastosowanie jest związane z flotacją, więc również nie pasują do celu "przyspieszenia odwadniania" w zagęszczaniu.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: gdy w treści pojawia się zagęszczanie, sedymentacja, klarowanie, odwadnianie – najczęściej szukasz pojęć typu flokulant (czasem także koagulant). Gdy pojawia się piana, pęcherzyki powietrza, hydrofobowość – to obszar flotacji (spieniacz, zbieracz/kolektor).
