Nadgabaryty to pojedyncze, zbyt duże bryły urobku, które po urabianiu zasadniczym nie mieszczą się w wymaganej frakcji i mogą blokować załadunek, transport albo kruszenie. W takiej sytuacji nie chodzi o urabianie całej calizny w przodku, lecz o wtórne rozdrobnienie konkretnych brył.
Do tego celu stosuje się roboty strzałowe rozszczepkowe. Ich istotą jest takie wywołanie spękań i rozdzielenie bryły, aby uzyskać mniejsze kawałki możliwe do podjęcia łyżką lub podania na kruszarkę. W praktyce liczy się kontrola efektu: rozbicie bryły przy możliwie małym oddziaływaniu na otoczenie i sprzęt.
Odpowiedź "długimi otworami" wskazuje na sposób prowadzenia robót charakterystyczny raczej dla urabiania większych objętości górotworu (technologia otworów o większej długości), a nie dla punktowego kruszenia pojedynczych brył urobku. Taki wybór jest typowym skutkiem utożsamienia "robót strzałowych" wyłącznie z wierceniem i strzelaniem w przodku.
Odpowiedzi "na wyrzut" oraz "na zrzut" sugerują cel polegający na przemieszczeniu mas skalnych (efekt odrzutu lub zsunięcia), a nie na kontrolowanym rozdrobnieniu nadgabarytu. Przy nadgabarytach priorytetem jest uzyskanie odpowiedniej granulacji, a nie transport materiału energią wybuchu.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą zasadę: gdy w treści pojawiają się "nadgabaryty" i "rozdrobnienie/rozbijanie brył", to najczęściej chodzi o wtórne kruszenie, a więc dobór metody ukierunkowanej na pękanie i rozdzielenie bryły, a nie na urabianie frontu lub przemieszczenie mas.
