Wyłącznik różnicowoprądowy (RCD) ma zadziałać wtedy, gdy pojawi się prąd upływu do ziemi (różnica prądów w przewodach roboczych). W praktyce jego działanie weryfikuje się pomiarem różnicowego prądu zadziałania i porównaniem z wymaganiami dla danego typu oraz prądu znamionowego (np. 30 mA w zastosowaniach ochrony dodatkowej).
Ocena "sprawny/niesprawny" polega na tym, że:
- zbyt duży prąd zadziałania oznacza ryzyko braku wyłączenia przy realnym uszkodzeniu izolacji (zabezpieczenie może nie zadziałać wtedy, kiedy powinno),
- zadziałanie przy nietypowo małym prądzie lub niestabilne wyniki mogą wskazywać na uszkodzenie lub rozregulowanie mechanizmu (możliwe nieuzasadnione wyzwalania),
- interpretacja zawsze wymaga odniesienia do kryterium dopuszczalności przyjętego dla danego urządzenia i procedury pomiarowej.
W tej sytuacji wyniki z tabeli wskazują, że pierwszy wyłącznik nie spełnia wymaganego kryterium pracy (dlatego jest oceniony jako niesprawny), natomiast drugi mieści się w wymaganiach i zachowuje się prawidłowo (dlatego jest oceniony jako sprawny).
Odpowiedź "Oba wyłączniki niesprawne" jest błędna, bo przynajmniej jeden zestaw wyników odpowiada prawidłowemu działaniu. Odpowiedź "Oba wyłączniki sprawne" jest błędna, ponieważ jeden z wyłączników wykazuje wynik niezgodny z kryterium i nie można go dopuścić do eksploatacji. Odpowiedź "1 – sprawny, 2 – niesprawny" odwraca wnioski z porównania pomiarów z kryterium.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, jaki parametr jest oceniany (tu: prąd zadziałania), potem porównaj go z wartością deklarowaną i dopuszczalnym zakresem. Dopiero na końcu przypisz status "sprawny/niesprawny" każdemu aparatowi osobno.
