Technika HDR (High Dynamic Range) polega na zarejestrowaniu sceny tak, aby zachować szczegóły zarówno w bardzo jasnych partiach (np. niebo, okna), jak i w cieniach (np. wnętrze, zacieniony pierwszy plan). W praktyce osiąga się to przez wykonanie serii zdjęć tej samej sceny przy różnych wartościach ekspozycji, a następnie scalenie ich w programie (lub w aparacie, jeśli ma taką funkcję).
Dlatego poprawne jest podejście opisane jako "RAW z zastosowaniem bracketingu ekspozycji":
- Bracketing ekspozycji (AEB) automatycznie zmienia ekspozycję pomiędzy kolejnymi ujęciami (np. niedoświetlone, bazowe, prześwietlone). To właśnie ta zmienność jest kluczowa dla HDR.
- RAW zachowuje więcej informacji o tonach i kolorze niż JPEG, co ułatwia wyrównanie ujęć, korekty balansu bieli i ogranicza ryzyko degradacji jakości podczas intensywnej obróbki przed/po scaleniu.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne z następujących powodów:
- "JPEG z zastosowaniem bracketingu ostrości" – bracketing ostrości służy do uzyskania większej głębi ostrości przez łączenie klatek ostrzonych na różne odległości (focus stacking). Nie rozwiązuje problemu zbyt dużego kontrastu jasności w scenie.
- "RAW z zastosowaniem bracketingu ostrości" – mimo użycia RAW, zmieniany jest niewłaściwy parametr (ostrość zamiast ekspozycji), więc nie powstaje materiał typowy do HDR.
- "JPEG z zastosowaniem bracketingu ekspozycji" – tu parametr (ekspozycja) jest właściwy, ale JPEG ma mniejszą rozpiętość i jest stratny, przez co przy mocnych korektach łatwiej o artefakty (np. banding, posterizacja). W kontekście zadania, które pyta o właściwy format i technikę, preferowany jest RAW.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się HDR, szukaj odpowiedzi powiązanej z różnymi ekspozycjami. Jeśli mowa o większej głębi ostrości, wtedy dopiero pasuje bracketing ostrości i łączenie ostrości (stacking).
