Wydruki przeznaczone do celów wystawienniczych muszą dobrze wyglądać nie tylko "na początku", ale także podczas dłuższej ekspozycji oraz przy transporcie i montażu. Jednym z podstawowych parametrów doboru materiału jest gramatura (masa 1 m2 papieru). Im wyższa gramatura, tym zwykle większa sztywność i mniejsza podatność na zaginanie czy falowanie, co ma znaczenie zwłaszcza wtedy, gdy fotografia ma być naklejana lub mocowana na kartonie.
Odpowiedź "200÷350 g/m2" jest właściwa, ponieważ taki przedział jest charakterystyczny dla papierów fotograficznych wykorzystywanych do odbitek o podwyższonej jakości (w praktyce często spotyka się wartości w okolicach 200–300+ g/m2). Tego typu papiery lepiej znoszą manipulację podczas oprawy (np. przy docinaniu, montażu, wkładaniu do ramy) i mniej "pracują" pod wpływem zmian wilgotności.
Zakresy "80÷110 g/m2", "100÷150 g/m2" oraz "70÷90 g/m2" są typowe raczej dla papierów cienkich (często kojarzonych z papierem biurowym lub lekkimi wydrukami), które łatwo się gniotą, zawijają na krawędziach i mogą falować. W kontekście ekspozycji na kartonie takie gramatury zwiększają ryzyko pęcherzy, nierówności i wrażenia "taniego" wydruku.
- Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "wystawiennicze" oraz "kartonowe podłoże", myśl o papierach o wyższej gramaturze i lepszej stabilności.
- Uwaga praktyczna: ostateczny wybór zależy też od technologii druku i rodzaju papieru, ale na poziomie testu kluczowe jest rozróżnienie papieru cienkiego od fotograficznego o wysokiej gramaturze.
