Prawidłowa odpowiedź to puder płynny, czyli postać leku będąca zawiesiną do stosowania zewnętrznego. Kluczową cechą tej postaci jest to, że substancje stałe (proszki) nie rozpuszczają się w płynie, tylko pozostają w nim rozproszone i mogą z czasem opadać. Dlatego w praktyce taki preparat zwykle wymaga wstrząsania przed użyciem, aby ponownie ujednorodnić zawiesinę.
W treści zadania podano utensylia charakterystyczne dla przygotowania takiej dyspersji:
- waga do proszków oraz odważniki – potrzebne do dokładnego odważenia fazy stałej,
- waga do płynów – potrzebna do odmierzenia fazy ciekłej (płynu rozpraszającego),
- moździerz i pistel – służą do roztarcia i ujednorodnienia proszków, aby nie tworzyły grudek po dodaniu płynu,
- butelka z szeroką szyjką – ułatwia napełnianie preparatem zawierającym fazę stałą oraz późniejsze stosowanie i wstrząsanie.
Odpowiedź "mieszanki" jest nieprecyzyjna jako postać leku w tym kontekście: mieszanki kojarzą się raczej z preparatami płynnymi, które nie wymagają typowego etapu intensywnego roztarcia proszków w moździerzu przed rozproszeniem. Odpowiedź "roztworu" jest niepoprawna, bo roztwór zakłada rozpuszczenie substancji w rozpuszczalniku; wówczas nie ma potrzeby stosowania moździerza do rozdrabniania nierozpuszczalnych proszków ani opakowania ułatwiającego pracę z zawiesiną. Odpowiedź "kropli" również nie pasuje: krople są dawkowaniem/postać, w której zwykle oczekuje się jednorodnej cieczy i opakowań przystosowanych do precyzyjnego dozowania, a nie szerokiej szyjki do zawiesiny z proszkami.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w opisie pojawiają się jednocześnie proszki, płyn oraz moździerz (roztarcie) i opakowanie "szeroka szyjka", rozważ zawiesiny do użytku zewnętrznego, w tym puder płynny.
