Przedmiarowanie polega na określeniu ilości robót w takich jednostkach, w jakich dana robota jest rozliczana. Nawierzchnia drogowa (np. warstwa ścieralna, wiążąca, podbudowa w ujęciu "ułożenia warstwy na odcinku") jest typowo traktowana jako powierzchnia: liczy się ją jako długość odcinka razy szerokość, a więc w m2.
Dlatego odpowiedź "m2" jest właściwa: opisuje metry kwadratowe, czyli pole powierzchni nawierzchni, które odpowiada temu, co faktycznie jest wykonywane i odbierane (ułożenie i zagęszczenie warstwy na określonej powierzchni).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "m" – to jednostka długości. Stosuje się ją dla robót liniowych, gdy mierzy się wyłącznie odcinek wzdłuż osi (np. długość trasy, długość rowu przy stałym przekroju tylko w opisie, ale do rozliczeń zwykle i tak potrzebny jest przekrój lub objętość).
- "m3" – to jednostka objętości. Jest typowa dla robót ziemnych (wykopy, nasypy) lub dla materiałów liczonych kubaturowo. Sama "nawierzchnia" jako efekt ułożenia warstwy najczęściej nie jest rozliczana w m3, chyba że zadanie dotyczyłoby wyraźnie objętości przy znanej grubości i poleceniu obliczenia kubatury – tutaj tego nie ma.
- "mb" – skrót od metra bieżącego, również jednostka długości. W robotach drogowych pasuje do elementów liniowych, takich jak krawężniki, obrzeża, bariery czy oznakowanie liniowe w ujęciu długości, ale nie do powierzchni nawierzchni.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw rozpoznaj, czy obiekt jest liniowy, powierzchniowy czy kubaturowy. Nawierzchnia to najczęściej powierzchnia, więc wybieraj m2.