Pasowanie z napięciem (często nazywane też wciskiem) oznacza, że po zmontowaniu elementów w połączeniu wał–otwór występuje ujemny luz, czyli element "zewnętrzny" (z otworem) ma w stanie złożonym za mały wymiar względem elementu "wewnętrznego" (wału) w granicach tolerancji. Skutkiem jest nacisk powierzchniowy na styku, który powoduje tarcie i bardzo pewne osadzenie.
Dlatego poprawne jest stwierdzenie: "Gdy jedna część musi być nieruchoma względem drugiej." W praktyce oznacza to, że połączenie ma pełnić funkcję ustalającą lub mocującą: nie chcemy, aby elementy obracały się lub przesuwały względem siebie podczas pracy. Typowe przykłady w mechanice pojazdowej to osadzanie tulei, pierścieni, piast czy wybranych pierścieni łożysk (zależnie od tego, który pierścień ma pozostać nieruchomy względem gniazda lub wału).
Odpowiedzi mówiące o swobodnym obrocie są błędne, bo swobodny obrót wymaga luzu (lub odpowiedniego łożyskowania), a wcisk z definicji dąży do unieruchomienia przez docisk. Stwierdzenie "Gdy obie części muszą swobodnie się obracać względem siebie" dodatkowo jest nielogiczne funkcjonalnie dla połączenia wał–otwór bez elementu tocznego/ślizgowego.
Stwierdzenie "Gdy jedna część musi swobodnie się obracać względem drugiej" opisuje typową sytuację dla pasowania z luzem (lub układu z łożyskiem), a nie dla pasowania z napięciem. Z kolei sformułowanie "Gdy obie części muszą być nieruchome względem siebie" bywa mylące językowo: w połączeniu mechanicznym zawsze chodzi o brak ruchu względnego między częściami, a kluczowe jest to, że wcisk realizuje ten cel poprzez docisk, a nie przez pozostawienie luzu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się potrzeba pewnego osadzenia, braku poślizgu i braku luzu, wybieraj pasowanie z napięciem; gdy potrzebny jest ruch (obrót/przesuw), szukaj pasowania z luzem lub rozwiązania łożyskowego.
