Azymut w geodezji jest najczęściej rozumiany jako kąt kierunkowy liczony zgodnie z przyjętą konwencją w zakresie pełnego obrotu. W mierze gradowej pełny obrót wynosi 400g. W zapisie spotyka się podział jednostki: g (grad), c (centygrad) i cc (centysekunda gradowa). Niezależnie od tego, czy część ułamkowa jest zapisana jako c i cc, kluczowe jest ustalenie, w jakim przedziale 0–400g leży dana wartość.
Koło dzieli się na cztery ćwiartki po 100g każda. Typowy podział (dla samej klasyfikacji ćwiartki) jest następujący:
- I ćwiartka: 0–100g
- II ćwiartka: 100–200g
- III ćwiartka: 200–300g
- IV ćwiartka: 300–400g
Rozpatrywany azymut ma wartość 375g55c60cc. Już sama część całkowita 375g wskazuje, że jest to wartość większa niż 300g i mniejsza niż 400g, czyli należy do IV ćwiartki. Składowe 55c60cc są tylko doprecyzowaniem położenia w tej ćwiartce; nie mogą "przenieść" wyniku do innego przedziału 100g, bo są mniejsze niż 1g.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne? Wybór II lub III ćwiartki wynika zwykle z błędnego skojarzenia ze skalą stopniową 0–360° albo z mechanicznego dzielenia "na cztery" bez sprawdzenia, że w gonach granice ćwiartek wypadają co 100g. Z kolei I ćwiartka dotyczy wartości bliskich 0g, a tu azymut jest bliski pełnego obrotu (400g), więc logicznie znajduje się w ostatnim, czwartym przedziale.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze najpierw ustal, w jakiej jednostce jest kąt (deg czy gon), a potem sprawdź, do którego przedziału 100g należy część całkowita. Dopiero na końcu zwracaj uwagę na c i cc.
