W niwelacji różnica wysokości (przewyższenie) między kolejnymi stanowiskami jest sumowana wzdłuż całego przebiegu ciągu. Jeżeli rozpatrujemy sumę teoretyczną różnic wysokości między punktem początkowym i końcowym, to w idealnym przypadku zależy ona wyłącznie od tego, jakie wysokości mają te punkty.
W ciągu niwelacyjnym zamkniętym pomiar jest tak zaprojektowany, aby "zamknąć się" na punkcie o znanej wysokości, najczęściej na tym samym punkcie, od którego zaczęto (albo na punkcie o tej samej, znanej wysokości odniesienia). Wtedy różnica wysokości między początkiem i końcem wynosi teoretycznie 0, a w praktyce otrzymuje się niewielkie odchylenie (błąd domknięcia) wynikające z niedoskonałości pomiaru.
Pozostałe odpowiedzi nie spełniają warunku sumy teoretycznej równej 0:
- "Wiszącym." – taki ciąg nie domyka się na punkcie o znanej wysokości, więc nie ma gwarancji, że teoretyczna różnica wysokości między początkiem i końcem wyniesie 0.
- "Otwartym." – początek i koniec są różnymi punktami, zwykle o różnych wysokościach, więc suma teoretyczna przewyższeń jest równa różnicy wysokości tych punktów (nie musi być 0).
- "Wyliczeniowym." – nie jest to standardowa, jednoznaczna kategoria typu ciągu niwelacyjnego w tym sensie, co "zamknięty/otwarty/wiszący", więc nie stanowi poprawnej odpowiedzi na pytanie o warunek domknięcia sumy przewyższeń.
Wskazówka do nauki: jeśli w treści pojawia się "suma teoretyczna = 0", szukaj pojęcia "domknięcia" – w praktyce egzaminacyjnej prowadzi to do rozpoznania ciągu zamkniętego.
