W strefie kompletacji "najlepsze wykorzystanie powierzchni" oznacza najwyższy wskaźnik wykorzystania, czyli udział powierzchni faktycznie zajętej przez ładunek w całej dostępnej powierzchni tej strefy. Dzięki temu porównujemy magazyny o różnych rozmiarach w sposób względny, a nie przez same wartości w m².
Stosujemy wzór: (średnia powierzchnia ładunku / powierzchnia strefy kompletacji) × 100%.
Dla magazynu D: 8100 m² / 9000 m² = 0,9, czyli 90%. To najwyższy wynik, więc w tym magazynie najmniej miejsca "marnuje się" w strefie kompletacji (pozostaje ok. 10% rezerwy powierzchni).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Magazyn A: 2200/3000 ≈ 73%. To wynik dobry, ale niższy niż 90%, więc wykorzystanie powierzchni jest słabsze niż w magazynie D.
- Magazyn B: 2300/3500 ≈ 66%. Wskaźnik jest jeszcze niższy, co oznacza większą część niewykorzystanej powierzchni strefy kompletacji.
- Magazyn C: 7200/12000 = 60%. Mimo dużej powierzchni bezwzględnej, wykorzystanie względne jest najniższe z podanych.
Częsty błąd na egzaminie polega na porównywaniu różnicy (powierzchnia strefy minus powierzchnia ładunku) w m². To mylące, bo duży magazyn może mieć większą "różnicę" w m², a jednocześnie lepszy wskaźnik procentowy. W praktyce magazynier-logistyk powinien zawsze normalizować dane, dzieląc "zajęte" przez "dostępne", aby właściwie ocenić efektywność i koszty operacyjne.
