Stała prędkość obrotowa przy zmianach obciążenia jest typową cechą silnika synchronicznego pracującego w stanie ustalonym przy stałej częstotliwości zasilania. W takim silniku wirnik "podąża" za polem wirującym wytwarzanym przez stojan, a prędkość jest związana z parametrami zasilania (częstotliwością) i konstrukcją maszyny (liczbą biegunów). Gdy rośnie obciążenie, silnik musi wytworzyć większy moment, co w praktyce przejawia się głównie zmianą kąta obciążenia między polem stojana a wirnikiem. Dopóki obciążenie nie przekroczy możliwości silnika (nie dojdzie do wypadnięcia z synchronizmu), prędkość pozostaje stała.
Odpowiedź "Synchronicznym." jest więc poprawna, ponieważ wskazuje jedyny typ z podanych, którego prędkość w normalnym zakresie obciążenia nie wynika z poślizgu, lecz z synchronizmu z polem wirującym.
Pozostałe odpowiedzi nie spełniają warunku "stałej prędkości" w sensie własności samego silnika:
- "Bocznikowym." (silnik prądu stałego bocznikowy) ma stosunkowo sztywną charakterystykę, ale prędkość wciąż może się zmieniać wraz z obciążeniem (spadki napięć, reakcja twornika, straty). To nie jest prędkość z definicji "stała" w całym zakresie obciążenia.
- "Uniwersalnym." (komutatorowy, szeregowy) ma wyraźnie miękką charakterystykę: prędkość silnie zależy od obciążenia i może znacznie rosnąć na biegu jałowym. To przeciwieństwo stałej prędkości.
- "Indukcyjnym." (asynchronicznym) wymaga poślizgu do wytworzenia momentu. Gdy rośnie obciążenie, rośnie poślizg, a prędkość wirnika nieznacznie spada względem prędkości pola wirującego.
W przygotowaniu do egzaminu warto zapamiętać: synchroniczny = prędkość narzucona przez częstotliwość, a indukcyjny = prędkość zależna od poślizgu.
