Weryfikacja skuteczności samoczynnego wyłączenia zasilania jest jednym z kluczowych sprawdzeń ochrony przeciwporażeniowej. W praktyce (i w protokołach pomiarowych) często opiera się ona na pomiarze impedancji pętli zwarcia oraz sprawdzeniu, czy zabezpieczenie zadziała w wymaganym czasie.
W tabeli protokołu występują dwie istotne kolumny:
- Zsp – impedancja pętli zwarcia zmierzona,
- Zs – impedancja pętli zwarcia największa dopuszczalna (graniczna).
Kryterium oceny jest proste: jeśli Zsp ≤ Zs, wynik uznaje się za pozytywny (wpis "tak"). Jeżeli natomiast Zsp > Zs, warunek samoczynnego wyłączenia nie jest spełniony dla danego obwodu i w kolumnie "Ocena" należy wpisać "nie".
Analiza wierszy tabeli polega więc na znalezieniu przypadku, w którym wartość zmierzona jest większa od dopuszczalnej. W wierszu 3 odczytujemy: Zsp=8,80 Ω oraz Zs=4,60 Ω. Ponieważ 8,80 Ω jest większe niż 4,60 Ω, wpis musi brzmieć "nie".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Wiersz 1: Zsp jest mniejsze od Zs, więc spełnia warunek (ocena "tak").
- Wiersz 2: Zsp jest wyraźnie mniejsze od Zs, więc również "tak".
- Wiersz 4: Zsp jest mniejsze od Zs, więc nie ma podstaw do wpisu "nie".
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze najpierw ustal, która kolumna jest zmierzona (Zsp), a która dopuszczalna (Zs), a dopiero potem porównuj wartości i znak nierówności.
