Aparat przedstawiony na rysunku można rozpoznać po cechach typowych dla ogranicznika przepięć (SPD) Typ 1+2, często oznaczanego jako klasa B+C: jest to moduł na szynę DIN, z zaciskami L1, L2, L3, N oraz PE, a także z wymiennymi wkładkami i wskaźnikiem stanu (np. zielony "OK"). Taki SPD ma za zadanie odprowadzić do uziemienia prądy udarowe oraz ograniczyć wartość przepięć pojawiających się w instalacji.
W instalacji domu jednorodzinnego kluczową zasadą jest lokalizacja SPD możliwie blisko początku instalacji (punktu wprowadzenia zasilania). Wtedy ogranicznik przejmuje energię przepięcia zanim "rozleje się" ona po rozdzielnicach i obwodach odbiorczych. Z tego powodu odpowiedź "W złączu głównym budynku." jest poprawna: montaż w złączu (lub w szafce bezpośrednio przy złączu) zapewnia ochronę już na wejściu do instalacji i może chronić także elementy znajdujące się przed dalszym rozdziałem energii.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "W tablicy rozdzielczej garażu." – tablica garażowa jest rozdzielnicą podrzędną; montaż tam nie zabezpiecza całej instalacji budynku i zwykle nie jest miejscem dla SPD Typ 1+2 pełniącego funkcję ochrony wejściowej.
- "Na głównej szynie wyrównawczej." – GSU służy do wykonywania połączeń wyrównawczych i podłączania przewodów ochronnych/uzemiających. SPD łączy się z PE/GSU przewodem o możliwie małej długości, ale sam aparat montuje się w obudowie/rozdzielnicy na szynie DIN, a nie "na szynie wyrównawczej".
- "W gnieździe lub puszkach instalacyjnych." – takie miejsca dotyczą co najwyżej ochrony końcowej (SPD Typ 3) przy wrażliwych odbiornikach. Pokazany aparat jest przeznaczony do montażu rozdzielnicowego i nie instaluje się go w puszkach czy gniazdach.
Na egzaminie warto zapamiętać: Typ 1/1+2 – przy wejściu instalacji; Typ 2 – w rozdzielnicy; Typ 3 – blisko odbiornika oraz że skuteczność ochrony mocno zależy od krótkich połączeń do PE/GSU.
