Ocena jakości powietrza w punktach pomiarowych polega na porównaniu zmierzonych stężeń z poziomami dopuszczalnymi/wartościami odniesienia podanymi w tabeli. Kluczowa zasada brzmi: punkt spełnia wymagania tylko wtedy, gdy każda z analizowanych substancji ma wartość nie większą niż limit (czyli spełnione jest kryterium ≤). Przekroczenie choćby jednego wskaźnika oznacza niespełnienie wymagań.
Dlatego należy sprawdzić po kolei benzen, ołów (Pb), tlenek węgla (CO) i dwutlenek azotu (NO₂) w każdym z czterech punktów.
- "1 i 2" jest poprawne, ponieważ w punkcie 1 wszystkie wartości są poniżej limitów, a w punkcie 2 również wszystkie mieszczą się w granicach dopuszczalnych (także wtedy, gdy wartość jest bliska limitowi, nadal liczy się warunek ≤).
- "1 i 3" jest błędne: mimo że punkt 3 spełnia część limitów, ma przekroczenie dla NO₂, więc nie może zostać uznany za zgodny z wymaganiami.
- "2 i 3" jest błędne z tego samego powodu: punkt 3 odpada przez przekroczenie jednego parametru.
- "2 i 4" jest błędne, ponieważ w punkcie 4 występuje przekroczenie dla CO, co dyskwalifikuje punkt niezależnie od tego, że pozostałe substancje mogą być w normie.
Typowe pułapki na egzaminie to sprawdzanie tylko jednej substancji, ignorowanie różnych okresów uśredniania (np. 8 godzin dla CO) oraz mylenie warunku "mniejsze lub równe" z "mniejsze". W zadaniach tego typu zawsze wykonuj kontrolę: czy wszystkie wskaźniki w danym punkcie spełniają limity?
