Dobór włókna do odzieży sportowej opiera się na cechach użytkowych materiału: masie wyrobu (lekkość), podatności na zagniecenia oraz zachowaniu po kontakcie z wilgocią (czas schnięcia). W zadaniu wszystkie potrzebne informacje podano w tabeli, więc należy dopasować wymagania do opisu właściwości.
Poliester jest wskazany jako "lekki, odporny na zagniecenia, szybko schnie", czyli dokładnie odpowiada trzem kryteriom z pytania. To typowy przykład włókna syntetycznego wybieranego tam, gdzie liczy się łatwa pielęgnacja i szybkie odparowanie wilgoci z wyrobu.
Pozostałe odpowiedzi nie spełniają warunków jednocześnie:
- Bawełna może wchłaniać dużo wilgoci, ale "łatwo się gniecie" i "trudno schnie". To dyskwalifikuje ją przy wymaganiu odporności na zagniecenia i szybkiego schnięcia (choć bywa komfortowa).
- Wełna "trzyma ciepło", lecz w tabeli jest opisana jako "ciężka i wolno schnie". Wymaganie lekkości i szybkiego schnięcia nie jest więc spełnione.
- Jedwab jest "lekki", jednak "łatwo się gniecie i wolno schnie", czyli odpada z tych samych przyczyn co bawełna (gniotliwość i schnięcie).
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach opartych o tabelę najlepiej podkreślić w treści trzy kryteria i sprawdzić, która pozycja spełnia je wszystkie, a nie tylko jedno. To zmniejsza ryzyko wyboru "na skojarzenie" (np. naturalne = lepsze).
