Moment główny układu sił (względem danego punktu lub osi) jest miarą "skłonności" układu do wywołania obrotu. W statyce liczy się go jako sumę algebraiczną momentów od poszczególnych sił:
M = Σ Mi, a dla pojedynczej siły (gdy znamy prostopadłe ramię) Mi = Fi · ri.
- Ramię r to prostopadła odległość od punktu/osi, względem której liczysz moment, do linii działania siły. To częsty błąd: r nie musi być "najdłuższą kreską" na rysunku, tylko odległością prostopadłą.
- Znaki momentów: przyjmij jedną konwencję, np. moment przeciwny do ruchu wskazówek zegara jako dodatni, zgodny jako ujemny (albo odwrotnie). Najważniejsza jest konsekwencja w całym zadaniu.
- Jeśli na schemacie występuje para sił, jej moment jest niezależny od wyboru punktu i dodaje się bezpośrednio do sumy momentów (z odpowiednim znakiem).
Odpowiedź "500 N·m" jest poprawna, ponieważ po obliczeniu momentu każdej siły z osobna (F razy prostopadłe ramię) i zsumowaniu ich z uwzględnieniem zwrotów otrzymuje się właśnie taką wartość momentu wypadkowego.
Pozostałe wartości (200, 300, 400 N·m) typowo wynikają z: pominięcia jednej z sił, błędnego przyjęcia ramienia (np. odczyt odległości nieprostopadłej), zsumowania wartości bezwzględnych mimo przeciwnych zwrotów albo z błędu jednostek (np. mm zamiast m). Na egzaminie zawsze wykonaj szybki "test sensowności": sprawdź, czy największe siły i największe ramiona dominują wynik oraz czy znaki nie powinny częściowo się znosić.
