Wzmacniacz ze sprzężeniem zwrotnym ma wzmocnienie napięciowe KU ustalane głównie przez elementy w pętli sprzężenia. W typowych konfiguracjach (często spotykanych w zadaniach egzaminacyjnych) zależność ma postać ilorazową, np.:
- konfiguracja odwracająca: KU = −R2/R1,
- konfiguracja nieodwracająca: KU = 1 + R2/R1.
W obu przypadkach, gdy R2 pozostaje stałe, zwiększenie wzmocnienia o czynnik 2 uzyskuje się przez odpowiednią zmianę stosunku rezystancji. Najprostsza droga to zmniejszenie rezystancji stojącej w mianowniku wyrażenia typu R2/R1. Dlatego dwukrotne zmniejszenie R1 powoduje, że R2/R1 rośnie dwukrotnie, a więc rośnie też KU (w sensie wartości bezwzględnej).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne w takim modelu zależności?
- Dwukrotne zwiększenie R1 zwiększa mianownik ilorazu, więc R2/R1 maleje dwukrotnie, a wzmocnienie spada.
- Czterokrotne zwiększenie R3 oraz czterokrotne zmniejszenie R3 nie muszą dawać oczekiwanego efektu, bo R3 często pełni inną rolę (np. element dzielnika, polaryzacji, kompensacji lub obciążenia). Bezpośrednia, pewna kontrola KU przy stałym R2 wynika zwykle z pary rezystorów definiujących sprzężenie (R1 i R2), a nie z dodatkowego rezystora pomocniczego.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze szukaj w schemacie rezystorów, które tworzą tor sprzężenia zwrotnego od wyjścia do wejścia. To one najczęściej determinują KU. Następnie sprawdź, czy wzmocnienie zależy od ilorazu (R2/R1) czy od (1 + R2/R1) i dopiero wtedy dobieraj zmianę rezystancji.
