Wentylacja tłocząca w wyrobisku przodkowym polega na doprowadzaniu świeżego powietrza lutniociągiem możliwie blisko miejsca, w którym powstają zanieczyszczenia i gdzie może się gromadzić metan, czyli do strefy czoła przodka. W polach metanowych jest to szczególnie ważne, bo nawet lokalny zastój powietrza może powodować wzrost stężenia metanu w rejonie urabiania, obudowy lub strefy pracy maszyn.
Odpowiedź "8 m" jest poprawna, ponieważ wskazuje maksymalną dopuszczalną odległość, która ma zapewnić, że strumień powietrza tłoczonego nie "rozpłynie się" po drodze i nie utworzy w przodku obszarów słabo przewietrzanych. Zbyt duża odległość wylotu lutniociągu od czoła przodka zwiększa ryzyko:
- powstawania stref zastoju (martwych przestrzeni wentylacyjnych),
- lokalnych nagromadzeń metanu przy stropie lub w niszach,
- gorszego odprowadzania pyłów i gazów oraz pogorszenia warunków pracy.
Warianty "10 m", "12 m" i "14 m" są nieprawidłowe w logice tego wymagania, bo dopuszczają zbyt duże odsunięcie wylotu lutniociągu od czoła przodka. To typowe "zbyt luźne" wartości, które mogą pasować do innych warunków (inne metanowości, inna organizacja przewietrzania, inne procedury), ale w tym pytaniu odnoszą się do robót kombajnowych w polach metanowych przy wentylacji tłoczącej, gdzie wymóg jest bardziej rygorystyczny.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy pola metanowego i wentylacji tłoczącej, szukaj odpowiedzi oznaczającej krótszą dopuszczalną odległość od czoła przodka, bo celem jest bezpośrednie "podanie" świeżego powietrza do strefy zagrożenia.
