Właściwości absorpcyjne podłoża maściowego oznaczają zdolność wchłaniania (przyjmowania) wody i/lub roztworów wodnych oraz utrzymania ich w strukturze podłoża. Takie podłoża są przydatne, gdy w recepturze trzeba wprowadzić niewielką ilość fazy wodnej lub gdy chcemy, aby maść mogła "zabrać" wodę z otoczenia.
Lanolina należy do surowców, które nadają podłożu cechy absorpcyjne. Wynika to z jej budowy i zdolności do wiązania wody oraz wspomagania tworzenia układów emulsyjnych (najczęściej typu woda w oleju, W/O). Dlatego obecność lanoliny w podłożu jest typowo kojarzona z "podłożami absorpcyjnymi".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Wazelina jest podłożem węglowodorowym, silnie lipofilowym i zasadniczo hydrofobowym. Dobrze natłuszcza i stanowi barierę okluzyjną, ale nie wykazuje typowej zdolności przyjmowania wody.
- Parafina stała jest również surowcem węglowodorowym. Służy raczej do modyfikacji konsystencji (utwardzania) podłoża niż do nadawania mu chłonności wody.
- Parafina ciekła (olej parafinowy) pełni funkcję zmiękczającą/upoślizgową w podłożach lipofilowych, ale także pozostaje hydrofobowa i nie nadaje podłożu właściwości absorpcyjnych.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się lanolina oraz klasyczne węglowodory (wazelina/parafiny), to pytania o absorpcję wody najczęściej prowadzą do wyboru lanoliny, a pytania o okluzję i natłuszczenie częściej do wazeliny.
