Wymóg dotyczący powierzchni w pomieszczeniach pracy odnosi się do pomieszczeń stałej pracy, czyli takich, w których ten sam pracownik przebywa łącznie w ciągu doby ponad 4 godziny. Przepisy wyznaczają minimum prawne, które pracodawca musi spełnić niezależnie od rodzaju organizacji pracy.
Kluczowe jest pojęcie wolnej powierzchni podłogi. Nie jest to metraż "z projektu" ani całkowita powierzchnia pomieszczenia, lecz wyłącznie ta część podłogi, która pozostaje niezajęta przez urządzenia techniczne, maszyny, meble, sprzęt i inne elementy wyposażenia. Innymi słowy, liczy się realna przestrzeń dostępna do poruszania się i wykonywania pracy.
Minimalna wartość wolnej powierzchni przypadającej na jednego pracownika jednocześnie zatrudnionego w pomieszczeniu wynosi 2 m2. Dlatego odpowiedź "nie powinna być mniejsza niż 2 m2" jest poprawna – oznacza to dokładnie "co najmniej 2 m2".
Pozostałe propozycje są niepoprawne, ponieważ zawierają wartości niewynikające z minimalnego wymogu: "musi być większa niż 2,5 m2" zawyża próg i wprowadza warunek ostrzejszy niż minimum; "powinna wynosić 3,3 m2" to również wartość zawyżona; "powinna wynosić co najmniej 2,2 m2" jest myląca, bo sugeruje inne minimum niż określone w przepisie.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o minimalne wymagania zawsze zwracaj uwagę na słowo "wolna" (czyli po odjęciu powierzchni zajętej przez wyposażenie) oraz na to, czy dotyczy to pomieszczeń stałej pracy.
