Moc elektryczna związana z pracą silnika (moc czynna pobierana z sieci) w ogólnym ujęciu zależy od napięcia, prądu oraz współczynnika mocy:
P = U · I · cos φ
W praktyce eksploatacyjnej w instalacjach (także w obiektach gazowniczych) silniki są zwykle zasilane z sieci o ustalonym napięciu znamionowym (U jest w przybliżeniu stałe). Gdy obciążenie mechaniczne silnika rośnie (np. pompa lub sprężarka tłoczy "ciężej"), silnik pobiera większy prąd. Przy niezmiennym napięciu oznacza to, że zwiększenie prądu powoduje wzrost mocy, czyli w tym typowym warunku mówimy o zależności wprost proporcjonalnej P ∝ I.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Napięcie – występuje we wzorze, ale w normalnej pracy zasilanie sieciowe utrzymuje U na poziomie zbliżonym do stałego. Moc zmienia się wtedy głównie przez zmianę prądu (i częściowo cos φ), a nie przez celową zmianę napięcia.
- Rezystancja – to parametr konstrukcyjny uzwojeń i przewodów. Sama rezystancja nie jest "bezpośrednio proporcjonalna" do mocy silnika; dodatkowo większa rezystancja oznacza zwykle większe straty cieplne, a nie większą użyteczną moc.
- Indukcyjność – również jest parametrem elementu/uzwojenia i wpływa na charakter prądu oraz cos φ, ale nie stanowi wielkości, która rośnie wprost wraz z mocą silnika w eksploatacji.
Wniosek egzaminacyjny: gdy w praktyce porównujesz obciążenie i moc napędu przy stałym zasilaniu, najbardziej bezpośrednim "wskaźnikiem" jest prąd. Dlatego zabezpieczenia i kontrolę pracy silników często odnosi się do prądu znamionowego i prądu roboczego.
