Oznaczenie Ø10H7 wskazuje otwór o średnicy nominalnej 10 mm wykonany w tolerancji H7, czyli w praktyce w klasie dokładności IT7. Taka dokładność i stabilność wymiaru zwykle nie jest osiągalna po samym wierceniu, ponieważ wiercenie daje znacznie niższą dokładność wymiarowo-kształtową oraz gorszą jakość powierzchni.
Dlatego typowa, technologicznie poprawna kolejność obejmuje cztery etapy:
- Nawiercenie – wykonuje się krótkie prowadzenie, aby wiertło nie "uciekało" i aby oś otworu była możliwie prosta.
- Wiercenie – wykonuje się otwór wstępny, pozostawiając naddatek na obróbkę wykańczającą (otwór jest celowo minimalnie mniejszy od wymiaru docelowego).
- Rozwiercanie zgrubne – usuwa większość naddatku i przygotowuje geometrię otworu pod wykańczanie.
- Rozwiercanie wykańczające – doprowadza otwór do wymiaru Ø10H7 oraz poprawia chropowatość i dokładność kształtu.
Pominięcie nawiercania zwiększa ryzyko zbaczania wiertła i pogorszenia prostoliniowości, co w otworach pod pasowania bywa krytyczne. Z kolei sekwencje zawierające tylko wiercenie i rozwiercanie (bez nawiercania) są niepełne jako "technologiczna kolejność zabiegów", bo brakuje etapu zapewniającego właściwe prowadzenie narzędzia.
Odpowiedzi z powiercaniem lub pogłębianiem nie pasują do celu uzyskania tolerancji H7: powiercanie to jedynie powiększanie otworu (bez typowego efektu wykańczającego jak przy rozwiercaniu), a pogłębianie służy głównie do wykonania gniazda pod łeb śruby lub fazy na wejściu otworu. Mogą być potrzebne konstrukcyjnie, ale nie zastępują rozwiercania jako operacji zapewniającej dokładność IT7.
