Cukier należy do surowców higroskopijnych, czyli takich, które łatwo pochłaniają wilgoć z powietrza. Gdy wilgotność względna w pomieszczeniu jest zbyt wysoka, kryształki cukru wiążą wodę na powierzchni, co prowadzi do zbrylania, tworzenia grudek i pogorszenia sypkości. W praktyce skutkuje to problemami z porcjowaniem, przesypywaniem, odmierzaniem i równomiernym dozowaniem w recepturach.
Dlatego w magazynie surowców kontroluje się dwa kluczowe parametry:
- wilgotność względną – utrzymywaną możliwie nisko; w pytaniu wskazano wartość graniczną "do 65%", która odpowiada idei, że nie należy dopuszczać do zawilgocenia powietrza,
- temperaturę – umiarkowaną i stabilną; w pytaniu przyjęto "do 18°C", co wspiera ograniczanie wahań i ryzyka kondensacji pary wodnej na chłodniejszych powierzchniach.
Odpowiedzi z zapisem "od 65%" są nieprawidłowe logicznie w kontekście magazynowania cukru, ponieważ sugerują, że wilgotność ma być co najmniej tak wysoka, co zwiększa ryzyko pochłaniania wody i zbrylania. Odpowiedzi z temperaturą "od 25°C" również są niekorzystne: wyższa temperatura w połączeniu z wilgocią zwykle zwiększa problemy jakościowe surowców sypkich oraz sprzyja większym wahaniom i gorszej stabilności warunków.
W praktyce warto pamiętać o działaniach wspierających: przechowywaniu cukru w szczelnych opakowaniach/pojemnikach, z dala od źródeł wilgoci, w suchym i przewiewnym miejscu oraz o bieżącym monitoringu (higrometr, termometr). Dodatkowo rotacja zapasów metodą FIFO ogranicza ryzyko długotrwałego składowania w warunkach granicznych.
