Fornir w stolarstwie oznacza cienką warstwę (arkusz) drewna, którą przykleja się do podłoża, aby uzyskać estetyczny wygląd drewna przy jednoczesnym wykorzystaniu innego materiału jako rdzenia elementu.
Dlatego poprawne jest stwierdzenie: "Fornir to cienka warstwa drewna klejona na powierzchnię innego materiału." Kluczowe są tu dwie cechy:
- materiał: drewno (naturalny wygląd i usłojenie),
- grubość/funkcja: warstwa cienka, pełniąca rolę okładziny powierzchniowej, a nie pełnego, masywnego elementu konstrukcyjnego.
Stwierdzenia z "grubą warstwą drewna" są błędne, bo sugerują materiał o charakterze konstrukcyjnym (deska/element lity), a nie okleinę powierzchniową. Fornir stosuje się właśnie po to, by cienką warstwą uzyskać efekt drewna na podłożu.
Odpowiedzi mówiące o "cienkiej/grubej warstwie metalu" są błędne z punktu widzenia terminologii: metalowe okładziny nie są określane jako fornir w typowej technologii stolarskiej. W praktyce rozróżnia się m.in. fornir (naturalny) oraz inne materiały wykończeniowe, ale sam termin "fornir" odnosi się do drewna.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w definicji pojawia się "fornir", szukaj skojarzenia: naturalne drewno + cienka warstwa + przyklejona do podłoża. To najprostszy zestaw cech pozwalający odróżnić fornir od materiałów masywnych i od okładzin nienaturalnych.
