Sterownik PLC (Programmable Logic Controller) to przemysłowy komputer sterujący używany do automatyzacji procesów i maszyn. Typowy PLC realizuje cykl pracy: odczytuje sygnały z wejść (np. czujników), wykonuje program sterujący, a następnie ustawia wyjścia (np. przekaźniki, zawory, falowniki). Dlatego stwierdzenia o sterowaniu procesami przemysłowymi oraz o przetwarzaniu sygnałów z różnych sensorów są zgodne z praktyką przemysłową.
Kluczową cechą nowoczesnych PLC jest komunikacja. Sterowniki są zwykle wyposażane w interfejsy i protokoły pozwalające na wymianę danych z panelami HMI, systemami SCADA, innymi sterownikami, napędami i modułami zdalnych wejść/wyjść. Komunikacja umożliwia również zdalną diagnostykę, monitoring, zbieranie danych produkcyjnych oraz budowę rozproszonych systemów automatyki. Z tego powodu zdanie "Sterowniki PLC zazwyczaj nie mają możliwości komunikacji z innymi urządzeniami." jest nieprawdziwe i stanowi poprawny wybór w pytaniu o stwierdzenie fałszywe.
Stwierdzenie o programowaniu "za pomocą języka ladder" jest również generalnie prawdziwe: język drabinkowy (LD/Ladder Diagram) jest jednym z najczęściej spotykanych języków w automatyce. Norma IEC 61131-3 opisuje grupę języków PLC (m.in. LD, FBD, ST, SFC), więc w praktyce spotyka się różne języki, ale "ladder" pozostaje bardzo popularny, zwłaszcza w zadaniach dyskretnych i przy modernizacji układów po przekaźnikach.
Jak rozpoznawać podobne pytania na egzaminie? Jeśli w odpowiedziach pojawia się twierdzenie o braku komunikacji PLC, warto je zweryfikować z wiedzą praktyczną: w przemyśle integracja urządzeń i diagnostyka sieciowa są standardem, więc "brak możliwości komunikacji" zwykle oznacza zdanie fałszywe.
