Wskaźnik płynności szybkiej (quick ratio) służy do oceny, czy przedsiębiorstwo jest w stanie spłacić bieżące zobowiązania przy użyciu najbardziej płynnych aktywów obrotowych (zwykle bez zapasów, które mogą wymagać czasu na sprzedaż). Dlatego jest on bardziej "surowy" niż wskaźnik płynności bieżącej.
Interpretacja liczby 0,9 jest następująca: na każdą jednostkę zobowiązań krótkoterminowych przypada około 0,90 jednostki aktywów szybko zbywalnych. Oznacza to, że firma nie ma pełnego pokrycia zobowiązań bieżących w aktywach, które relatywnie szybko można spieniężyć, więc przy nagłej konieczności zapłaty może potrzebować dodatkowych źródeł gotówki (np. wpływów ze sprzedaży, kredytu w rachunku, odroczeń płatności). Z tego powodu stwierdzenie "Firma może mieć problemy ze spłatą bieżących zobowiązań" jest trafne: to sygnał podwyższonego ryzyka płynności.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo sugerują pełny komfort płatniczy: "Firma ma wystarczające środki…" oraz "Firma nie ma żadnych problemów…" nie uwzględniają, że wskaźnik poniżej 1 wskazuje na niedobór aktywów szybko zbywalnych względem zobowiązań. Z kolei stwierdzenie "Wskaźnik ten nie ma wpływu…" jest nieprawdziwe, ponieważ właśnie po to wskaźnik jest liczony: aby ocenić zdolność do regulowania zobowiązań krótkoterminowych.
W praktyce handlowej taki wynik jest istotny przy ustalaniu limitu kredytu kupieckiego, terminów płatności i ocenie ryzyka współpracy. Trzeba jednak pamiętać, że docelowe poziomy mogą się różnić między branżami i modelami biznesu, dlatego zawsze warto analizować wskaźnik łącznie z innymi danymi (np. cyklem konwersji gotówki, strukturą należności, dostępem do finansowania).
