Wskaźnik metalochromowy to związek organiczny, który kompleksuje jony metali i w zależności od tego, czy jest związany z metalem, czy występuje w formie wolnej, ma inną barwę. Dzięki temu nadaje się do wyznaczania punktu końcowego w miareczkowaniu kompleksometrycznym (najczęściej z użyciem EDTA), gdzie w pobliżu punktu równoważnikowego metal przechodzi z kompleksu wskaźnika do bardziej trwałego kompleksu z titrantem.
Odpowiedź "czerń eriochromowa T stosowana w kompleksometrycznym oznaczaniu magnezu" jest poprawna, ponieważ czerń eriochromowa T (Eriochrome Black T) jest klasycznym wskaźnikiem metalochromowym używanym m.in. w oznaczeniach jonów Ca(II)/Mg(II) i w badaniach związanych z twardością wody. Jej działanie polega na różnicy barwy formy wolnej i związanej z jonem metalu.
Pozostałe propozycje nie spełniają definicji wskaźnika metalochromowego:
- "manganian(VII) potasu …" jest przede wszystkim odczynnikiem utleniającym w miareczkowaniach redoks (manganometria). W praktyce bywa samowskaźnikiem redoks, ale nie jest wskaźnikiem metalochromowym (nie opiera się na zmianie barwy kompleksu metal–wskaźnik).
- "chromian(VI) potasu …" dotyczy metody Mohra w oznaczaniu chlorków (argentometria). W tej metodzie chromian pełni rolę wskaźnika strąceniowego (pojawienie się osadu chromianu srebra), a nie wskaźnika metalochromowego.
- "sól żelaza(III) …" wiąże się z metodą Volharda (również argentometria), gdzie Fe(III) jest wskaźnikiem w reakcji z tiocyjanianem (powstaje barwny kompleks). To nadal nie jest metalochromowy wskaźnik kompleksometryczny stosowany do EDTA.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedzi pojawiają się słowa "kompleksometryczne", "EDTA" lub nazwy wskaźników typu "eriochromowa", "mureksyd", "ksylenolowy pomarańcz", to najczęściej chodzi o wskaźniki metalochromowe. Przy metodach Mohra/Volharda szukaj skojarzeń z argentometrią i powstawaniem osadu albo kompleksu z SCN-.