Wtórnik emiterowy to stopień z tranzystorem bipolarnym w konfiguracji wspólnego kolektora. Oznacza to, że sygnał wejściowy podaje się na bazę, a sygnał wyjściowy odbiera z emitera, podczas gdy kolektor jest "wspólny" (zwykle dołączony do zasilania przez odpowiednie elementy układu).
Kluczowa cecha tego stopnia wynika z relacji napięć złącza baza–emiter: emiter utrzymuje się o około jedno napięcie złącza poniżej bazy. W efekcie zmiany napięcia bazy powodują niemal takie same zmiany napięcia emitera, więc wzmocnienie napięciowe jest bliskie jedności (zwykle minimalnie mniejsze od 1). Dlatego wtórnik emiterowy nie jest wybierany po to, by "zrobić duże wzmocnienie napięcia", tylko po to, by buforować sygnał.
W praktyce wtórnik emiterowy jest używany do dopasowania impedancji: ma dużą rezystancję wejściową (nie obciąża poprzedniego stopnia) oraz małą rezystancję wyjściową (łatwiej steruje obciążeniem). Dodatkowo zapewnia wzmocnienie prądowe (zależne od tranzystora), co pozwala dostarczyć większy prąd do obciążenia niż byłby dostępny bezpośrednio z poprzedniego stopnia.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "małym wzmocnieniem prądowym" — typowo jest odwrotnie: właśnie dzięki wzmocnieniu prądowemu tranzystora wtórnik może sterować większym prądem obciążenia, zachowując jednocześnie małe obciążenie źródła sygnału.
- "dużym wzmocnieniem napięciowym" — duże wzmocnienie napięciowe jest charakterystyczne raczej dla stopnia wspólnego emitera, nie dla wspólnego kolektora, gdzie napięcie na wyjściu "naśladuje" wejście.
- "małą rezystancją wejściową" — wtórnik jest często stosowany właśnie dlatego, że jego wejście jest "lekkie" dla poprzedniego stopnia, czyli ma dużą rezystancję wejściową w typowych warunkach pracy.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się wspólny kolektor albo nazwa wtórnik, zapamiętaj skojarzenie "bufor": napięcie prawie się nie wzmacnia, za to poprawia się zdolność prądowa i dopasowanie impedancji.
