W składzie DTP "łamanie tekstu" oznacza decyzję, gdzie kończy się jeden wiersz, a zaczyna następny. W praktyce typograficznej podstawową zasadą jest łamanie na granicach wyrazów, czyli w miejscach naturalnych przerw między słowami. Dzięki temu tekst pozostaje czytelny, a pojedyncze wyrazy nie są przypadkowo rozrywane.
Jednocześnie łamanie nie odbywa się "w próżni". Projekt graficzny narzuca parametry takie jak szerokość kolumny (łamu) i wynikającą z niej długość wiersza (miarę). Dlatego poprawna odpowiedź podkreśla dwa elementy naraz: naturalne przerwy między słowami oraz konieczność utrzymania długości linii w granicach założeń projektu. W praktyce osiąga się to m.in. przez dobór szerokości kolumny, wielkości pisma, interlinii, ustawień justowania i ewentualnie kontrolę dzielenia wyrazów.
Odpowiedź "Tekst łamie się według naturalnych przerw między słowami, niezależnie od długości linii." jest błędna, bo długość wiersza wpływa na czytelność i spójność składu: projektant ustala łam, a skład ma się do niego dopasować.
Odpowiedź "Tekst łamie się w dowolnym miejscu, niezależnie od przerw między słowami." jest błędna, ponieważ przypadkowe łamanie znaków prowadzi do trudnego w odbiorze "poszarpanego" tekstu i narusza podstawowe zasady składu.
Odpowiedź "Tekst łamie się według naturalnych przerw między słowami, ale długość linii nie ma znaczenia." również jest błędna, bo ignoruje ograniczenia kolumny/siatki i założenia projektu. W egzaminie warto pamiętać: łamanie jest kompromisem między zasadami językowymi a geometrią łamu.
