W obliczeniach wytrzymałościowych połączeń śrubowych (np. na rozciąganie, a pośrednio także przy analizie naprężeń w części gwintowanej) nie wystarcza znajomość największych wymiarów śruby. Najbardziej krytycznym miejscem jest zwykle obszar gwintu, gdzie występuje karb geometryczny i jednocześnie najmniejszy przekrój nośny.
Dlatego jako wymiar potrzebny do takich obliczeń wskazuje się średnicę rdzenia d3. Jest to średnica odpowiadająca minimalnemu przekrojowi w gwincie, a więc bezpośrednio wpływa na pole przekroju, od którego liczy się naprężenie (naprężenie rośnie, gdy pole maleje). W praktyce to właśnie "rdzeń" decyduje o tym, czy śruba ulegnie zerwaniu w części gwintowanej.
Pozostałe propozycje są typowymi "pułapkami":
- "zewnętrzną średnicę d" – to największy wymiar gwintu. Jest ważny m.in. dla pasowania, doboru klucza czy sprawdzeń geometrycznych, ale wprost nie reprezentuje minimalnego przekroju w miejscu najbardziej narażonym na zniszczenie.
- "podziałkę gwintu P" – to parametr geometryczny opisujący skok zwoju. Może być potrzebny do identyfikacji gwintu lub obliczeń geometrycznych profilu, ale sama podziałka nie jest miarą przekroju nośnego. Bez dodatkowych zależności nie daje bezpośrednio pola przekroju.
- "średnicę podziałową d2" – jest istotna dla współpracy z nakrętką, tolerancji i kontroli gwintu, lecz nie odpowiada minimalnej średnicy "rdzenia" przenoszącego naprężenia rozciągające.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy wytrzymałości śruby w części gwintowanej, szukaj parametru związanego z najmniejszym przekrojem (rdzeniem), a nie z wymiarami zewnętrznymi lub parametrami identyfikującymi gwint.
