W torach antenowych (np. 75 Ω) tłumik rezystancyjny dobiera się zwykle tak, aby spełniał dwa warunki jednocześnie: (1) wprowadzał zadane tłumienie sygnału oraz (2) zachowywał dopasowanie do impedancji falowej Zk, czyli aby widziana od strony wejścia i wyjścia impedancja była równa 75 Ω. To ogranicza możliwe wartości rezystorów – nie jest to zwykły dzielnik napięcia.
Dla "dwukrotnego stłumienia" w praktyce zadań szkolnych często przyjmuje się, że chodzi o tłumienie napięciowe, czyli spadek amplitudy do 0,5 wartości (co odpowiada ok. 6 dB). Wtedy, podstawiając Zk=75 Ω do podanych w zadaniu wzorów dla danego typu tłumika, otrzymuje się wartości R1=25 Ω oraz R2=100 Ω, które spełniają zarówno wymóg tłumienia, jak i dopasowania.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- R1=25 Ω; R2=25 Ω – dwa jednakowe, małe opory zwykle zbyt mocno obciążają linię 75 Ω. Nawet jeśli tłumienie "jakoś" wyjdzie, dopasowanie na wejściu/wyjściu nie będzie spełnione.
- R1=100 Ω; R2=25 Ω – zamiana ról rezystorów w typowym układzie tłumika zmienia warunki dopasowania; taki zestaw nie utrzyma 75 Ω z obu stron i da inne tłumienie niż wymagane.
- R1=100 Ω; R2=100 Ω – zbyt duże opory mogą ograniczyć prąd, ale nie gwarantują właściwego stosunku napięć oraz dopasowania do 75 Ω; w praktyce powodują inne tłumienie i odbicia fali.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach z tłumikami zawsze sprawdzaj, czy w treści występuje impedancja falowa (np. 75 Ω). To sygnał, że poza samym "zmniejszeniem sygnału" trzeba utrzymać dopasowanie – inaczej wynik będzie niewłaściwy mimo poprawnych rachunków dzielnika.
