Wykonywanie formy fleksograficznej metodą fotochemiczną opiera się na właściwościach fotopolimeru, czyli materiału, który pod wpływem światła (zwykle UV) ulega utwardzeniu w naświetlonych miejscach. Z tego mechanizmu wynika poprawna kolejność dwóch podstawowych operacji.
Naświetlanie jest etapem, w którym przenosi się obraz na materiał: obszary przeznaczone do drukowania zostają utrwalone (utwardzone), a obszary nienaświetlone pozostają nieutwardzone. Bez tego kroku nie ma "różnicy" w materiale, którą można później selektywnie usunąć.
Wywoływanie (często rozumiane jako wymywanie/obróbka w środku wywołującym) wykonuje się po naświetlaniu, aby usunąć partie nieutwardzone. W efekcie powstaje relief – czyli zróżnicowana wysokość powierzchni formy, dzięki której farba przenosi się tylko z elementów drukujących.
Odpowiedź "Wywoływanie, naświetlanie." jest błędna, ponieważ sugeruje usuwanie materiału zanim zostanie on selektywnie utwardzony światłem – technologicznie nie prowadzi to do powstania poprawnego obrazu drukowego. Odpowiedź "Grawerowanie, trawienie, suszenie." dotyczy innych metod wykonywania form (mechanicznych/chemicznych), a nie typowego fotopolimerowego procesu fotochemicznego. Odpowiedź "Wywoływanie, gumowanie, naświetlanie." również wprowadza niepasujący etap oraz błędną kolejność, mieszając pojęcia z innymi technologiami obróbki.
W praktyce przemysłowej opis procesu bywa bardziej szczegółowy (np. uwzględnia dodatkowe czynności pośrednie), ale rdzeń metody fotochemicznej pozostaje taki sam: najpierw naświetlanie, potem wywoływanie.
